Próbowałem wycinania oddechów, ale to zawsze brzmi dla mnie nienaturalnie. OKazało się, że najlepszym sposobem jest coś bardzo prostego. Przycinam ścieżkę na początku oddechu i robię fade in, który trwa mniej więcej do końca oddechu. Dzięki temu sam oddech jest delikatny, brzmi jak nieskompresowany a reszta wokalu zostaje taka sama. Ot i cała historyja.

Metoda Glynna Johnsa jest baaaaardzo prosta, w różnych wariantach wystarczą 2,3 lub 4 mikrofony, żeby złapać naprawdę fajny obraz stereo perkusji.

W podstawowym wariancie używa się dwóch paluszków (mikrofonów pojemnościowych małomembranowych), z których jeden jest umiejscowiony na pewnej wysokości ponad werblem (albo nad przestrzenią między werblem a tomem, w zależności od żródła tej informacji) a drug "patrzy" zza floor toma na werbel. Panning robi się w ten sposób, że górny mikrofon ukręca się mniej wiecej 50% w prawo, a ten zza floora 100% w lewo. To daje naprawdę szeroki obraz stereo, równocześnie zapewnia całkiem niezłą reprodukcję dźwięku (chociaż brakuje zdecydowanie stopy), stąd...

... w bardziej rozpowszcechnionym wariancie do tych dwóch mikrofonów dokłada się też trzeci - klasyczny mikrofon do centrali. Ja co prawda w najbliższym miksie będę korzystał z tej metody jako uzupełnienie do klasycznie nagranej perkusji (7 mikrofonów), ale spokojnie jestem sobie w stanie wyobrazić sytuację w której nagranie jej na 3 dałoby efekt idealnie dopasowany do produkowanego utworu.

A no i jeszcze ważne, o tym, że używa się paluszków dowiedziałem się już po nagraniach, więc bez skrępowania jako mikrofon górny postawiłem TLM102 a boczny sE2200A. Spokojnie dały radę!

Schemat podkradłem z Produce Like A Pro